Canción de río
Marina González Guerreiro
Hai algo semellante ao son duns chanzos que baixan cara á auga; cada chanzo supón unha pausa nesa cadencia. Esta imaxe é un limiar líquido que suxire camiñar cara ao seu interior.
Entrar na auga é introducir o corpo nunha substancia que nos compón. Pode implicar mergullarse completamente, camiñar desde a beira ata estar dentro, ou simplemente tocar a auga con algunha parte do corpo. Podemos, daquela, mergullar o corpo nun corpo de auga: un corpo de auga que ocupa un espazo e que, en relación ao tempo, ofrécenos un proceso de desgaste lento pero tamén de desprazamento de fragmentos. É posible, por tanto, entrar á auga nun río, nun pequeno regato, nun lago ou no mar por pouco tempo sen desfacernos de todo.
Na práctica do obradoiro é diferente. A auga, neste caso, opera como o fai nos materiais do mesmo mundo, desgastando e desprazando materia e significados, modelando así os pregues e concavidades dos obxectos. Os fragmentos arrastrados son partes mínimas, moi fráxiles, de volumes e grafismos que se van recolocando, reordenando e organizando de formas diversas. Estes xestos configuran novos ecosistemas. Son achados que definen unha articulación definitiva das paisaxes acuosas.
O corpo no obradoiro proporciona un encontro mediado entre a auga e o tempo. Se o obradoiro é un lugar onde as temporalidades mudan, neste caso o tempo está suspendido. As mans crean infiltracións en procesos que se repiten sobre materiais que atopan os seus propios límites de humidade e escorregamento. Nestas outras temporalidades, as memorias particulares da artista convértense en memorias colectivas, en narrativas fluídas que se reconfiguran constantemente.
No ecosistema húmido, minucioso e orgánico que nos presenta Marina González Guerreiro, somos visitantes dun proceso que nunca remata. O equilibrio da sala depende dun ciclo natural de circulación que se atopa detido.
Acceder a través do limiar líquido, baixar os chanzos e entrar na auga. Debaixo atopamos un espazo indefinido; cos ollos borrosos podemos ver os restos de estruturas fráxiles que gardan un espazo quimérico no que se perciben algúns artefactos e linguaxes indeterminadas.
As pías de auga bendita, concavidades cerámicas, semellan repousar á espera dun rito suspendido. Un acto doméstico antes ou despois do sono que nunca chega a ocorrer. As cunchas, cavidades testemuñais da auga, son, neste ecosistema reorganizado, reliquias somerxidas. Neste oratorio anegado atopamos tamén varios retablos con volumes petrificados, que semellan intuír baixo a superficie o fluir de varios recordos ou mesmo dalgunha imaxe oculta.
Nos azulexos, os grafismos semellan formarse baixo un idioma empapado que nunca se revela por completo. Unhas imaxes por fragmentos que, ao igual que as fichas, se despregan como unha corrente secuenciada de narrativas para esas memorias particulares, que se van multiplicando ou erosionando segundo a dirección do vento.
No máis profundo deste espazo indefinido podemos escoitar algo semellante ao son duns chanzos que soben da auga á terra: unha canción de río.
Laura Tabarés
Comisaria
Hay algo así como un sonido de unas escaleras que bajan al agua, cada escalón supone una pausa en esa cadencia. Esta imagen es un umbral líquido que sugiere caminar hacia dentro de ella.
Entrar al agua es introducir el cuerpo en una sustancia que nos compone. Puede implicar sumergirse completamente, caminar desde la orilla hasta estar dentro, o simplemente tocar el agua con alguna parte del cuerpo. Podemos, entonces, meter el cuerpo en un cuerpo de agua. Un cuerpo de agua que ocupa un espacio y que en relación al tiempo nos ofrece un proceso de desgaste lento pero también de desplazamiento de fragmentos. Es posible, por tanto, entrar al agua en un río, un pequeño arroyo, un lago o en el mar por poco tiempo sin deshacernos del todo.
En la práctica del taller es diferente. El agua en este caso opera como lo hace en los materiales del mismo mundo, desgastando y desplazando materia y significados, modelando así los pliegues y concavidades de los objetos. Los fragmentos arrastrados son partes mínimas muy frágiles de volúmenes y grafismos que se van recolocando, reordenando, organizándose de formas diversas. Estos gestos configuran nuevos ecosistemas. Son hallazgos que definen una articulación definitiva de los paisajes acuosos.
El cuerpo en el taller proporciona un encuentro mediado entre el agua y el tiempo. Si el taller es un lugar donde las temporalidades cambian, en este caso el tiempo está suspendido. Las manos crean infiltraciones en procesos que se repiten, sobre materiales que encuentran sus propios límites de humedad y deslizamiento. En estas temporalidades otras, las memorias particulares de la artista se convierten en memorias de todos, en narrativas fluidas que se reconfiguran constantemente.
En el ecosistema húmedo, minucioso y orgánico que nos presenta Marina González Guerreiro, somos visitantes de un proceso que nunca termina. El equilibrio de la sala depende de un ciclo natural de circulación que se encuentra detenido.
Acceder a través del umbral líquido, bajar las escaleras al mar y entrar al agua. Debajo encontramos un espacio indefinido, con los ojos borrosos podemos ver los restos de estructuras frágiles que guardan un espacio quimérico en el que vemos algunos artefactos y lenguajes indeterminados.
Las benditeras, concavidades cerámicas, parecen reposar en espera de un rito suspendido. Un acto doméstico antes o después del sueño que nunca termina de ocurrir. Las conchas, cavidades testimoniales del agua, son, en este ecosistema reorganizado, reliquias sumergidas. En este oratorio anegado encontramos también varios retablos con volúmenes petrificados, que parecen intuir bajo la superficie el fluir de varios recuerdos, o incluso de alguna imagen oculta.
En los azulejos, los grafismos parecen formarse bajo un idioma empapado que nunca se revela por completo. Unas imágenes por fragmentos que al igual que las fichas, se despliegan como una corriente secuenciada de narrativas para esas memorias particulares, que van multiplicándose o erosionándose, según la dirección del viento.
En lo más profundo de este espacio indefinido podemos escuchar algo así como el sonido de unas escaleras que suben del agua a la tierra, una canción de río.
Laura Tabarés
Comisaria
Actividad realizada con la ayuda del Ministerio de Cultura