El mico blau

Edu Gil Alsina

Se puidese estender a miña man e estirarme e estirarme, elástico, cun brazo longo cara a ti, sería algo parecido a el. Como ver o lanzamento dun proxectil dilatado no tempo, unha frecha que se dispara mentres chega coa punta dos dedos. E tamén o sería estar no principio e no final e no medio, este, ese e aquel, todo todo o tempo. Así é o mono azul, que por iso se fai tan estraño. É demostrativo e no seu centro, en parte, coloco o feito de que é estraño, marciano, coa súa propia lei da gravidade. Auto xustifícase pola súa condición e causa. Simplemente existe grazas a ela, que o pintou, e entón eu repítoo.

A peza chamada Isabel, que organiza este encontro doutras pezas, é unha homenaxe a un traballo en particular (Mozo con diábolo, 2003–2005) e ao conxunto da obra da pintora Isabel Baquedano (1929–2018). É un cadro que é unha ponte. Unha pasarela. Pode que facer isto así sexa colocar un xesto de agradecemento nunha especie de cámara de eco. Amplificar unha mensaxe, dicila outra vez e durante máis tempo e con máis importancia. Ese xesto é o primeiro, e o resto ségueno como unha cola; colócanse ao seu redor con naturalidade, facéndolle compañía na sala.

Edu Gil Alsina

Si pudiera extender mi mano y estirarme elástico, con un brazo largo hacia ti, sería algo parecido a él. Como ver dilatado en el tiempo el lanzamiento de un proyectil, algo que se dispara mientras llega con el final de los dedos. Y se parecería, también, estar en el principio y en el final y en medio, este, ese y aquel, todo todo el rato. Así es como es el mono azul, que por eso se hace tan raro. Es demostrativo y en su centro, en parte, coloco el hecho de que es extraño, marciano, con su propia ley de gravedad. Se autojustifica por su condición y causa. Simplemente existe gracias a ella, que lo pintó, y entonces, ahora, yo lo repito.

La pieza llamada Isabel, que organiza este encuentro de otras piezas, es un homenaje a un trabajo en particular (Joven con diábolo, 2003-5) y al trabajo en conjunto de la pintora Isabel Baquedano (1929-2018). Es un cuadro que es un puente. Una pasarela. Puede que hacer esto así sea poner un gesto de agradecimiento en una especie de cámara de eco. Amplificar un mensaje, decirlo otra vez y más tiempo y con más importancia. Ese gesto es el primero, y el resto le siguen como una cola; se ponen a su alrededor con naturalidad haciéndole compañía en la sala. 

Edu Gil Alsina